Kişisel Gelişim-Ruhsal Gelişim-Gelişim (Psik. Dan. Yaşar ŞENEL)

Kişisel Gelişim

İnsanların kafasının karışmasını istemiyorsan, sonda söylenmesi gerekenleri başta söyleme. Bu kural kendi davranışların içinde geçerlidir. Yaptığın plana bu nedenle sadık ol. Eğer yanlış bir plan yapmamışsan

• Emre’yi arıyorum.
• İngilizce çalışıyorum.
• Sabah sporu yapıyorum.
• Servis yapıyorum.
• Haftalık plan yapıyorum.
• Planın pazartesi bölümünü uyguluyorum.
• Harun bey’e bilgi veriyorum.

Tarihe dikkat edin lütfen.  18 yaşında, üniversite sınavına girmiş ve heyecanla sonucunu bekleyen, hayata umutla sarılan bir gencin yaşadığı şartları iyileştirmek adına yaptıklarını ve o dönemde kendini geliştirmek adına aldığı notları okunuz

Kişisel gelişime 1996-1997’de çalışma hayatına girmem ve o dönemde satış-pazarlama eğitimleri almamla başladım. Bizi elimizdeki ürünü satabilmek için eğitime tabi tutuyorlardı. İlk olarak Uludağ’da bir otelde Haziran 1996’da 3 gün boyunca yoğun ve yorucu olan eğitimle başladık. Güneş doğarken koşuyla başlıyorduk, pazarlama, satış, ikna etme konusunda eğitime devam ediyorduk, kalan zamanlarda yüzüyorduk, spor yapıyorduk, o üç günde sadece 10 saat uyuyabilmiştik. Amaç;  zor şartlara karşı dayanıklılık sağlamak, ekip ruhu oluşturmak, eski alışkanlıkların yerine daha etkili ve istenilir davranışlar koymak, yüksek oranda satış rakamları yakalayan kişiler yetiştirmekti.

Bu satırları yazarken gülüyorum, çünkü bir yıl içinde sadece bir tane alarm sistemi satmıştım. Bu süre içinde nasıl aynı şirkette, aynı işi yaptığımı merak ediyorsanız, söyleyeyim: hiç bıkmadan, usanmadan umudumu kıracak onca neden varken, müşterilere telefon etmeye devam etmem, koparabildiğim randevulara her seferinde “bu sefer satacağım”      diyerek gitmemle oldu. Aldığım eğitimi büyük bir şevkle uyguluyordum, vazgeçmek istemiyordum. Türkçemizde güzel bir söz var: “neye niyet neye kısmet” diye. İşte o dönemlerdeki eğitimim bana alarm sattıramadı, ama hayatıma önemli katkısı oldu. Öncelikle üniversite sınavında başarılı olmamın nedenlerinde biri de yapabileceğime inanmak, bu konuda çalışmak, ümitli olmaktı.

Sınavı kazanmadan bir yıl önce Göztepe kampüsü durağında konuştuğum o öğrencinin gittiği okula gidiyordum, artık. Liseden mezun olduğum yıl girdiğim ilk ÖSS sınavında barajı sadece 1,5 puanla aşmıştım. Yani durumum vahimdi. Sonraki kafa karışıklığımda bahsettiğim durakta “kampüse iç çekerek bakmış, keşke bende burada okusaydım” demiştim. Girişkenliğimin bir sonucu olarak duraktaki öğrenciye “sizce ben bu üniversiteyi kazanabilir miyim? Kazanmak zor mu?” demiştim. O da “tabii ki, çalışırsan kazanabilirsin demişti.” Söylediklerine biraz şüpheyle yaklaşsam da hoşuma gitmişti. Sadece bir yıl geçmişti ve ben artık orada öğrenciydim. İnanılmaz derecede mutluydum, şükrediyordum. Devamında benim için yeni heyecan verici bir kapı açıldı dünyamda. Artık sınavı geçmiş, ilk dört tercihinden en çok isteğim bölümü ve üniversiteyi kazanmıştım. Üstelik Marmara Üniversitesine gidiyordum.

Bulunduğum sosyo-ekonomik zor şartlara karşın artık istediğim üniversitede istediğim bölümü okuma hakkına sahiptim. Çevrem inanmakta zorlanmıştı, ama tüm kalpleriyle hak ettiğimi söylüyorlardı. Yüzleri gülüyordu. Üniversitedeki ilk yılından sonra, yaz tatilinde iş yaparken; bir şeyler yapmam gerektiğine karar verdim. Özellikle hatırladığım üniversitedeki öğrencilerin birbirlerini kamplara bölerek düşman gibi görmeleri, birbirlerine acımazsızca zarar vermelerine üzülmemdi. Bir şeyler yapmalıyım diye düşündüm, sonra kendi bölümümde öğrenci kulübü olduğunu hatırladım ve oraya başkan olup yeni bir davranış, yeni bir düşünce yeni bir yol oluşturmaya kara verdim. İnsanlara anlatacağım güzellikler vardı. Birbirlerine zarar vermeleri gerekmiyordu. Bu amaçla ikinci sınıftayken okuduğum bölümün kulüp başkanlığı seçimine katılmaya karar verdim. Kendi arkadaş grubundan kimse bu işe kalkışmamı hoş karşılamadığı gibi destek de olmadı. Hatta kendi sınıfımdan katılan diğer arkadaşlarda kendileri bana rakip olmuştu. İnanılmaz bir şey olmuştu ve birinci sınıftaki arkadaşların desteğiyle seçimde başarılı olmuştum, başkan seçilmiştim. Kulüp çalışmaları sonraki sene Marmara Üniversitesinin ilk kişisel gelişim kulübüyle devam etmişti. O yıllara baktığımda gördüğüm, kalpten istediğim, niyetimin temiz olduğu, yapacağım işler için araştırma ve geliştirme çalışmaları yapmamdı. Sonrasında Allah lütfetti ve içe kapanık Yaşar sosyalleşti, gelişti

O günlerde değerli hocam Semai TUZCUOĞLU’nun odasında onunla konuştuğum anları hatırlıyorum. 10 yıl içinde yüksek lisans, doktora yapıp önemli bir gelir seviyesi yakalayıp, ideallerim için mücadele edecektim. Kendimi geliştirecek, sınırları zorlayacaktım. Kısa bir süre önce tekrar üniversiteye gittiğimde söylediklerim zihnimde canlandı, neye niyet neye kısmet dedim, gülümsedim. Merak eden okuyucularım için söyleyeyim, 10 yıl içindeki maddi ve örgün eğitimle ilgili hedeflerimi gerçekleştiremedim. Ama hayat yolculuğunda parayla ve okul ile sağlayamayacağım kazanımlar elde ettiğimi düşünüyorum. Öncelikle sahip olunan maddi varlıklar, yaşamın anlamı, aile ve değer verdiğim insanlarla yaşamın değeri, kişisel gelişimde asla benimsemediğim bazı görüşlerin ne olması gerektiği gibi konularda daha dengeli, daha tatminkâr bir konumdayım. Çok şükür, Allah’ın lütfu çok şeye kadir. Artık biliyorum ki gelişim önemlidir, zaman zaman belli alanlarda hedef seçmek de önemlidir, ama asıl olan yaşamın anlamını idrak ederek yaşadığımız sorunların anlamını ve çözümünü doğru algılayıp iyiye, doğruya, güzele Hakk’dan ayrılmadan yürümektir.

Psik.Dan.Yaşar Şenel

yasarsenel@gmail.com