Bir Dilim Aşk İster misiniz? (Psik. Dan. Yaşar ŞENEL)

Aşk istermisiniz

GÖKTE AĞLAYAN YILDIZLARI GÖRDÜĞÜN ZAMAN BİLKİ SENİ SEVİYORUM.

when you see the crying stars in sky know that I fall in love you..!!!:

GÖKTE AĞLAYAN YILDIZLARI GÖRDÜĞÜN ZAMAN BİLKİ SENİ SEVİYORUM.*

*Halil AVŞAR-İstanbul Teknik Üniversitesi İşletme Mühendisliği Öğrencisi, en önemlisi de öğrencim.

Evlilik yıl dönümünüz, tanışma yıl dönümünüz, sevgiler günü veya başka önemli bir gün yaklaşıyor, kalbinizin durumu nasıl? Sevgi sağlığınız neyi gösteriyor? Aşkınız size neyi anlatıyor? Hediyelerin sembolik dili filmlerdeki oyuncuların feryatları gibi mi kulaklarınızda yankılanıyor? Ben kimim? Sen kimsin? Yoksa aşkınız sizinle berrak bir ruh halinde yalın ve etkili bir sesle mi konuşuyor?

Belki de yine fırtınalar kopacak yüreğinizde. Binlerce kişi, binlerce neşterle sevgiyi kurtaran cerrah ya da olası mutluluk ifadelerinin katili olacak. Kafanız karışacak. Ben bu sorgulama gürültüsünün uzağında kalayım derseniz sözüm yok. Önemli olan “hediyeyi almak” diyerek faydacı bir tarz geliştirebilirsiniz.

Zihniniz de karara varmadan önce, bir haber sitesinde* okuduğum haberle konuyu ilginç hale getirmek istiyorum. “Özel teknikle konserve edilen cesetlerin dilimi sadece 350 Euro…” nasıl? Bence müthiş bir haber! Haberin bilimsel yönü bir tarafa “ölü dokulardaki su ve yağı plastik bir maddeyle yer değiştirerek “konserve” ettiği cesetleri sergilemekle kalmayıp, küçük dilimler halinde satmayı planlıyor” ifadesi aşkları, sevgileri, dünyayı bana anımsatıyor. Bu haberle insana duyulan aşka her geçen gün daha şüpheci yaklaşan ben, önemli bir buluş yapan bilim insanı gibi sevindim. Cevabını bulmaya çalıştığım soru; “aşık bir insan  nasıl olurda kendini kaybettiği, kendini tanımladığı, hayatın özünü yakaladığını düşündüğü, hissettiği kişide, bir süre sonra yaşadıklarını bulamaz ?” Aşk sonu olan bir yaşantı mıydı? Aşkı neden böylesine yüceltiyorduk?  *http://www.haberturk.com/haber.asp?id=54278&cat=180&dt=2008/02/05

Bulduğum cevap; aslında aşkı yüceltmiyorduk, aşkta kendimizi yüceltiyorduk. Sevgi yüce Allah’ı anımsatan hatırlatıcı olmaktan çıkıp, kendimizi kandırdığımız oyuna dönüşüyordu. Benliklerimizin orta oyununda karşımızdakinin tiyatro sahnesi bizi çok mutlu ediyordu. Sevilme arzumuz, değerli olma ihtiyacımız, var olmayı hissetme güdümüz bizi sevmekten alıkoyup, aşka esaret tutsaklığında bağımlı kılıyordu.

Özellikle gençlik ve yetişkinlik evrelerimizde hayatımızın acılarını, çaresizliklerini çıkarıp belki de o bilim adamı gibi aşkı yerine koyuyoruz ve değerli bir nesne olarak birbirimize en pahalısından satıyoruz. Ne dersiniz yanılıyor muyum?

Psik. Dan. Yaşar ŞENEL

yasarsenel@gmail.com